Mnogi danas veruju da je “Knjiga Senki” drevni element veštičarstva, nešto što su veštice kroz istoriju beležile i prenosile s kolena na koleno. Međutim, ta romantizovana predstava daleko je od istorijske stvarnosti. Srednjovekovne veštice, uglavnom žene iz najnižih slojeva društva, retko su imale priliku da nauče čitanje i pisanje, što samu ideju o njihovim ritualnim knjigama čini prilično neodrživom.
Tek u 20. veku, zahvaljujući Džeraldu Gardneru, termin “Knjiga Senki” postaje deo moderne Vike. A ključna inspiracija za taj naziv nije potekla iz nekog drevnog evropskog izvora, već iz članka indijskog palmiste Mīra Bašīra, objavljenog 1949. godine u časopisu The Occult Observer.
BaBašīr, rođen u Britanskoj Indiji 1907. godine, bio je istaknuti stručnjak za hiromantiju koji je nakon preseljenja u Englesku postao jedan od najcjenjenijih tumača dlana u Londonu. Tokom svoje karijere sarađivao je sa lekarima i kriminalistima, a njegova zbirka otisaka ruku brojala je preko 50.000 primeraka.
U svom članku, Bašīr je opisao drevni sanskrtski tekst pod nazivom The Book of Shadows, koji se bavio divinacijom pomoću senke. Prema njegovom prikazu, tekst je korišćen od strane pandita koji su putem analize senki tumačili sudbinu i otkrivali skrivene istine. Zanimljivo je da je izdanje Occult Observera u kojem se pojavio ovaj tekst objavio Majkl Houtonm vlasnik Atlantis knjižare koja je izdavala Occult Observer i u kojoj je u suterenu Džerald Gardner organizovao rad svog prvog veštičijeg kovena. On je1949, izdao i prvo izdanje Gardnerove prve knjige o viki, High Magic's Aid, ‘ koristeći svoje pravo ime i adresu Atlantisa kao kontakt za osobe zainteresovane za veštičarstvo.
Doren Valijent, kasnije visoka sveštenica Gardnerove vike, tvrdila je da Gardner pre tog trenutka nije koristio izraz Knjiga Senki. U svojim ranijim spisima, ritualni zapisi nazivani su Crna knjiga, ali tek nakon susreta sa Bašīrovim člankom Gardner je odlučio da svoju zbirku magijskih formula i obreda nazove upravo tim imenom. Danas je pojam Knjiga Senki postao široko prihvaćen u okultnim i paganskim krugovima, iako se njegovo značenje vremenom promenilo. U savremenoj praksi, mnogi ga razlikuju od grimora, smatrajući da je to lični dnevnik sa ritualima, zapažanjima i duhovnim razmišljanjima, dok je grimoar više “udžbenik” magije bez ličnih refleksija.
Tako je naziv koji je Gardner preuzeo iz jednog članka o drevnoj indijskoj divinaciji postao deo globalne magijske tradicije, dok je sam izvor, Mīr Bašīr i njegov rad, ostao u senci. Istorijska ironija je u tome što je koncept koji se danas povezuje sa evropskim veštičarstvom zapravo nastao iz slučajnog susreta istočnjačke tradicije i modernih okultnih publikacija.
