Dejn Rudjar (rođen kao Danijel Šenevijer, 23. mart 1895 – 13. septembar 1985) bio je američki autor, modernistički kompozitor, slikar i humanistički astrolog. Pionir je moderne transpersonalne astrologije i smatra se jednim od najvažnijih astroloških mislilaca 20. veka. Njegov rad je duboko uticao na oblikovanje astrologije kao disciplina koja ne predviđa sudbinu, već pomaže u razumevanju unutrašnjih psiholoških i duhovnih procesa.
Dejn Rudjar je rođen u Parizu, 23. marta 1895. godine. Sa samo 12 godina, pretrpeo je ozbiljnu bolest i operaciju koja ga je onesposobila, zbog čega je okrenuo pažnju ka muzici i intelektualnom razvoju kako bi nadoknadio fizičku nespretnost. Studirao je na Sorboni i na Pariskom konzervatorijumu, gde je diplomirao sa samo 16 godina. Iako je počeo kao muzičar, njegov interes za filozofiju i umetnost doveo ga je do shvatanja da je celokupno postojanje ciklično, čime se kasnije vodio kroz svoje proučavanje astrologije i duhovnosti.
Malo je poznato da je Dejn Rudjar, zajedno sa eksperimentalnim igračem Rejmondom Dankanom, bratom poznatije Isadore Dankan, pripadao prvom Bahá’í centru u Evropi, osnovanom u Parizu krajem 19. veka. Rudjar je intuitivno osećao da zapadna civilizacija ulazi u „jesenju fazu svog ciklusa postojanja.“ Kasnije je, komponujući delo Commune, zasnovano na rečima ‘Abdu’l-Bahá, smatrao da Bahá’í poruka „jasno obuhvata najsuštinskije tonove kolektivnog duha epohe”.
Zanimljiv je i deo njegovog intervjua koji je tokom sedamdesetih dao za The American Theosophist, a u kojem kaže:
“U izvesnom smislu, sekstil kao aspekt u ciklusu između dve planete označava period konkretizacije (ili praktične primene) onoga što je oslobođeno u trenutku konjunkcije. Ono čemu sada prisustvujemo jeste aktualizacija potencijala koji su oslobođeni u čovečanstvu tokom 1890-ih godina… i, naravno, u određenom smislu, pripremljeni teozofskim pokretom s jedne strane, bahajskim pokretom s druge strane, kao i komunističkim pokretom — svi ti pokreti nastali su između 1844. i 1875. godine.
Uvek se kaže da smrću Avatara, božanske manifestacije bez obzira na oblik u kojem se pojavljuje, počinje novi ciklus, jer tada energija koja je bila oličena ili ‘zaključana’ u tom biću biva oslobođena. Isus je rekao: ‘Moram da umrem kako bi Sveti Duh mogao da vas prožme.’ Blavacka je umrla 1891. godine, Bahá’u’lláh 1892, a ljudi koji su pokrenuli komunistički pokret, Marks i Engels, umrli su 1883. i 1895. godine. Svi ti pokreti na različite načine promovišu princip jedinstva čovečanstva, ali svaki na svom nivou i na radikalno različite načine.
Bahajski pokret je čisto duhovni, religiozni pokret; marksistički komunistički pokret je materijalistički, ali takođe, u vrlo stvarnom smislu, religiozni pokret, iako je načelno ateistički. Obojica se bave čovečanstvom kao celinom; isto važi i za teozofski pokret. To je bio prvi put da su nastali pokreti koji se eksplicitno i s namerom bave celokupnim čovečanstvom.
Možemo reći da je tokom 1890-ih započeto nešto čemu su teozofija i slični pokreti bili svojevrsna uvertira. Ono što je tada bilo samo potencijal, sada postaje aktualizovano i, u izvesnoj meri, popularizovano — ali, nažalost, popularizacija ponekad znači i materijalizaciju. Ono što postaje popularno često izgubi deo svoje izvornosti; ali to može povratiti kasnije, s dolaskom nove generacije.
U sadašnjem trenutku, dakle, tokom ovih 90 godina sekstila, od početka Drugog svetskog rata do sredine narednog veka, trebalo bi da budemo svedoci aktualizacije onoga što je kao potencijal bilo oslobođeno neposredno pre i posle 1890. godine.”
Rudjar se preselio u Njujork novembra 1916. godine, gde je izvodio svoju orkestarsku muziku. Njegovo najpoznatije delo u to vreme bilo je Métachorie, koje je premijerno izvedeno 4. aprila 1917. godine u Njujorškoj Metropolitan operi i predstavljalo je jedno od prvih politonalnih dela izvedenih u Sjedinjenim Američkim Državama. Tokom boravka u Americi, Rudjar se povezao sa Sasaki Rošijem, jednim od prvih japanskih zen učitelja u Americi, koji je uticao na njegov dalji razvoj kroz proučavanje istočne filozofije i ezoterije.
Tokom svog boravka u Njujorku i Kanadi, Rudjar je uzeo ime “Rudjar”, koje potiče od sanskritskih reči, uključujući ime božanstva Rudra. Njegov interes za teozofiju i povezivanje sa Mark Edmand Džounsom, teozofom i astrologom, doveli su ga do učenja o astrologiji. Rudjar je istovremeno proučavao dela Karla Gustava Junga, što mu je omogućilo da ujedini astrologiju i Jungovu psihologiju u jedinstvenu sintezu.
Njegov prvi značajan rad u astrologiji, Astrologija ličnosti (1936), bio je temelj za novu granu astrologije, poznatu kao humanistička astrologija. Rudjar je postavio temelje za astrologiju koja nije predviđala sudbinu, već je bila sredstvo za razumevanje i unutrašnju transformaciju, naglašavajući da planete i zvezde ne uzrokuju događaje, već su u sinhronosti sa ljudskim bićima i njihovim unutrašnjim procesima.
Rudjar je stvorio harmoničnu astrologiju, koju je kasnije preimenovao u humanističku astrologiju. Ovaj pravac je stavio akcenat na slobodu volje i individuaciju, razbivši determinističke i fatalističke pristupe koje su prevladavale u astrologiji pre njega. Rudjar je koristio astrologiju da pomogne ljudima da prepoznaju unutrašnje potencijale i rastu kroz razumevanje cikličnih prirodnih zakona, što je bio revolucionaran korak prema duhovnom razvoju.
Njegova astrologija je bila više od samog predviđanja: ona je bila put ka samorazumevanju i transformaciji, temeljena na Jungovoj psihologiji i istočnjačkoj filozofiji. Smatrao je da se kroz astrologiju može doći do dubljeg razumevanja naše uloge u kosmosu i da je život dinamičan proces unutrašnje evolucije.
Nakon razvoda 1945. godine, Rudjar se ponovo venčao sa plesačicom Ejom Fehin, ćerkom poznatog rusko-američkog slikara Nikolaja Fehina. U to vreme, Rudjar je započeo sa stvaranjem svojih većih slika, često koristeći slike i umetnost kao sredstvo za ilustraciju svojih astroloških i duhovnih učenja.
Njegova dela i predavanja o astrologiji postala su poznata širom sveta, a njegovo najpoznatije delo, Praksa astrologije (1970), došlo je do široke publike i postalo astrološki klasik. Rudjar je takođe osnovao Međunarodni komitet za humanističku astrologiju 1969. godine, kako bi nastavio razvijati i širiti svoj astrološki pristup.
Tokom 1970-ih godina, Rudjar je istraživao transpersonalnu astrologiju, koja je predstavljala sledeći korak u njegovom razvoju, prelazeći iz okvira humanističke astrologije ka istraživanju povišenih stanja svesti i planetarnih kolektivnih energija. Kroz svoj rad, Rudjar je nastavio da istražuje dublje dimenzije duhovnosti, pišući o planetskoj svesti i novim filozofijama koje su postavile temelje za savremene pristupe modernoj zapadnoj duhovnosti.
Dejn Rudjar je autor više od 40 knjiga i na stotine članaka, koji se uglavnom bave astrologijom i duhovnošću. Njegovo najpoznatije delo, Astrologija ličnosti (1936), ostalo je jedan od najuticajnijih tekstova u oblasti astrologije, jer je radikalno promenio način na koji astrologija interaguje sa ljudskom svesti. Rudjar je bio jedan od ključnih predvodnika „slobodne volje“ astrologije, koja se protivi determinističkim pristupima u tumačenju natalnih karata.
