U poslednjim decenijama, naročito unutar radikalnih i levih krugova, poliamorija je sve češće predstavljena kao oblik seksualnog i političkog oslobođenja. Kao alternativa „buržoaskoj“ monogamiji, ona se promoviše kao praksa zasnovana na slobodi izbora, otvorenosti i odbacivanju vlasničkih odnosa u ljubavi. Međutim, feminističke kritike, poput one koju je razvila Kimberli Krojtcer, upozoravaju da praksa poliamorije u savremenom društvu često ne funkcioniše kao oslobađanje, već kao produžetak muške privilegije i normalizacija seksističkih obrazaca.
Poliamorija u levim krugovima često se posmatra kao naslednica seksualne revolucije 1960-ih. Tada je, barem deklarativno, oslobođenje ženske seksualnosti trebalo da razbije konzervativne okove. Ipak, kako su isticale radikalne feministkinje poput Andreje Dvorkin, u praksi se ta „sloboda“ prečesto svodila na neograničeni pristup žena muškarcima, pri čemu se emancipacija definisala iz muške perspektive. Krojtcer primećuje istu dinamiku i u savremenim levim zajednicama: poliamorija postaje normativ, ali ne iz želje da žene istinski oslobodi, već da proširi „rezervoar“ njihove dostupnosti.
U idealnom obliku, poliamorija bi trebalo da počiva na međusobnom poštovanju, ravnopravnosti i slobodi da se bira. Ali praksa u političkim kolektivima pokazuje drugačiju sliku. Žene su često regrutovane ne zbog svojih ideja i rada, već zbog potencijalnog doprinosa „društvenom životu“ grupe, odnosno kao „svež materijal“ za romantično-seksualne odnose. Njihov status unutar zajednice neretko zavisi od toga koliko su spremne da prihvate poliamoriju, odnosno dostupnost muškim članovima. Oni se, pak, pozivaju na „slobodu“ i „antivlasničke odnose“ kao opravdanje sopstvenog ponašanja.
Jedna od najoštrijih kritika jeste da poliamorija u ovim krugovima prestaje da bude izbor i postaje norma. Žene koje biraju monogamne odnose ili odbijaju višestruke partnere rizikuju stigmatizaciju: bivaju proglašene konzervativnim, „neslobodnim“ ili čak antiseksualnim. Krojtzer upozorava na opasnu kontradikciju: kako je moguće govoriti o oslobađanju ako se ono postiže pritiskom, sramoćenjem i isključivanjem? Sloboda, po definiciji, ne može biti nametnuta.
Ono što feministkinje uočavaju jeste da poliamorija, kao i svaki oblik intimnih odnosa, ne može biti odvojena od šire društvene strukture moći. U patrijarhalnom društvu gde se žene još uvek bore da budu priznate kao subjekti, poliamorija retko kada može da funkcioniše kao istinski egalitarna praksa. U najboljem slučaju, ona može biti pojedinačni izbor, ali sistemski češće završava kao maskirani oblik reprodukcije muške dominacije.
Pravi izazov za levicu nije u tome da li će promovisati monogamiju ili poliamoriju, već da li će stvoriti uslove u kojima žene mogu da donose odluke o sopstvenoj seksualnosti i ljubavnim odnosima bez straha od osude, pritiska ili instrumentalizacije. Seksualno oslobađanje nije pitanje kvantiteta partnera, već kvaliteta odnosa, utemeljenih na istinskoj ravnopravnosti.
Poliamorija na levici otvara važno pitanje: da li je moguće govoriti o slobodi dok osnovne rodne nejednakosti opstaju? Ako je seksualna sloboda definisana muškim interesima, ona postaje još jedan oblik podčinjavanja, a ne emancipacije. Feministička perspektiva nas podseća da prava revolucija ne leži u broju partnera, već u transformaciji odnosa moći. Tek u društvu u kojem su žene priznate kao ravnopravni subjekti, poliamorija bi mogla da postane ono što danas tvrdi da jeste – slobodan izbor, a ne nova obaveza.
