Šta se dešava kada umremo? Da li postoji život posle smrti i ako postoji kako izgleda? Na ta pitanja pokušava da odgovori brazilski film Astral City: A Spiritual Journey iz 2010. godine, zasnovan na knjizi Nosso Lar, koju je, prema navodima, „diktirao“ duh lekara Andree Luiza preko najpoznatijeg brazilskog medijuma 20. Veka, Fransiska Kandida Šavijera, poznatijeg kao Šiko Šavijer.
Film je režirao Vagner de Asis, a u produkciji su učestvovali i internacionalni saradnici, uključujući čuvenog kompozitora Filipa Glasa. Astral Siti je i jedan od najskupljih filmova u istoriji brazilske kinematografije, sa budžetom od oko 10 miliona dolara.
Priča prati dr. Andreea Luiza, uglednog lekara koji umire iznenada i budi se u mračnom i haotičnom postojanju sličnom čistilištu, poznatom kao Umbral. Posle perioda patnje i introspektivnog suočavanja sa sopstvenim životom, spašavaju ga duhovni vodiči i odvode u grad Nosso Lar, metafizičku zajednicu na astralnoj ravni, gde duše nastavljaju da uče, rade i duhovno se razvijaju.
Film se oslanja na estetsku viziju tog duhovnog grada koja je inspirisana crtežima spiritističkog medijuma, Helgorine Kunja. Ona je bila i medijum i slikarka koja je, prema spiritističkoj tradiciji, na osnovu „psihičkih vizija“ prenela izgled grada Nosso Lar. Njen rad je dobio potvrdu od strane spiritističkih zajednica u Brazilu i lično od medijuma Šika Šavijera, koji je tvrdio da ti crteži verno prikazuju astralni grad opisan u knjizi Nosso Lar.
Ovi crteži prikazuju grad sa futurističkom arhitekturom: kružnim rasporedom zgrada, velikim bulevarima, parkovima i monumentalnim građevinama okruženim prirodom. Upravo su te vizuelizacije poslužile kao glavna inspiracija dizajnerskom timu filma za kreiranje digitalnog izgleda astralnog sveta.
Vizuelno, film impresionira: lebdeći gradovi, eterična arhitektura i mirni pejzaži podsećaju na utopijska viđenja neba u modernoj duhovnoj umetnosti. Muzika Filipa Glasa dodatno pojačava meditativni karakter filma, umesto dramatične tenzije stvarajući osećaj unutrašnje tišine i duhovnog traganja.
Međutim, Astral Siti nije film za svakoga. Kritičari su istakli spor tempo, stilizovane dijaloge i gotovo bezkonfliktnu dramaturgiju, što može delovati monotono za gledaoce koji očekuju klasičan narativni luk. Likovi su često više predstavljeni kao arhetipovi nego kao kompleksne ličnosti, a film retko izlazi iz narativnog okvira ilustracije duhovnih zakona.
Uprkos tome, publika koja traži odgovore o smislu života, smrti, pokajanja i duhovnog razvoja, pronaći će u ovom filmu inspirativan materijal za razmišljanje. Astral Siti je više od samog filma i pre je svojevrsna meditativna poruka o odgovornosti prema sopstvenom životu, o važnosti dobrih dela i unutrašnjeg rada koji, po spiritističkom učenju, traje i posle smrti.
Knjiga Nosso Lar, napisana 1944. godine, i dalje je centralno delo brazilskog spiritizma. Prevedena na više jezika i prodata u milionima primeraka, ona je polazna tačka za čitav ciklus knjiga koje istražuju „život posle života“. Iako nije prihvaćena od strane naučne zajednice, ova knjiga za mnoge čitaoce predstavlja duhovni kompas i ohrabrenje u trenucima gubitka, krize ili lične transformacije.
Nosso Lar i Astral Siti se ne postavljaju kao religijska dogma, već kao predlog drugačijeg pogleda na postojanje. Spajajuči istočnjačke ideje karme i reinkarnacije sa zapadnim konceptima duhovne odgovornosti i samoproučavanja, obraća se jednom širokom spektru gledalaca kojima ne nudi zabavu, već ih navodi na potragu za smislom. Zato ga najiskrenije preporučujemo.
