Sigmund Frojd je bio strastveni kolekcionar. Nakon smrti oca 1896. godine, počeo je da sakuplja male antičke figurice božanstava, koje je uredno držao na svom radnom stolu u kabinetu u Beču i kasnije u Londonu.
Prema svedočenju jedne od njegovih pacijentkinja, Frojd je u razgovoru često uzimao te statue i davao ih pacijentima. Među božanstvima koja su krasila njegov sto posebno se isticala bronzana statua Atine, grčke boginje mudrosti i ratovanja. To što je ostala bez koplja za Frojda je bio simbol ženske kastracije, ali i intelekta i odlučnosti. Osobina koje je Frojd verovatno projektovao na sebe.
Za Frojda simbolika nije bila samo nešto što je lepo, arheologija antičkog sveta bila je za njega metafora za njegovo istraživanje nesvesnog: sloj po sloj otkopavao bi skrivene psihičke impulse, baš kao arheolozi pronalaze duboko zakopano i zaboravljeno nasleđe. Tako da statue nisu bile mrtvi estetski objekti, već živa „publika“ ili čak psihički saputnici u njegovom procesu dolaska do odgovora.
Tokom jednog susreta sa pesnikinjom Hildom Dulitl digao je pred njom Atinu i rekao: „Ona je savršena, samo je izgubila svoj koplje“ što je bila aluzija koja je povezivala boginju mudrosti i ratovanja sa Freudovom teorijom ženskog „penis envy“ (zavisti) sindroma. Na njegovom stolu posebno mesto je zauzimao i egipatski bog pisanja Tot, prikazan s glavom babuina. Freud ga je nežno dodirivao svakog jutra dok je razmišljao ili pisao, Tot je za Freuda simbolizovao vrednost i enigmatičnu prirodu pisanja i tumačenja, poput hijeroglifa i snova. Sve ove figure su bile neizostavan deo Frojdove radne atmosfere u kojoj su se mit, simbol i teorija ukrstili između zaboravljenog i osveštenoga, formirajući okvir za razumevanje psihe.
Originalna kolekcija statua i antičkih predmeta Sigmunda Frojda danas se nalazi u Muzeju Sigmunda Frojda u Londonu (The Freud Museum London), koji je smešten u kući gde je živeo, na adresi 20 Maresfield Gardens, u kvartu Hampstead. Ovaj muzej je otvoren 1986. godine, tačno 100 godina nakon što je Frojd započeo svoju privatnu praksu u Beču. Njegov radni sto, ležaj (divan), i sve statue na stolu ostali su netaknuti, baš onako kako ih je koristio, a sve to zahvaljujući njegovoj ćerki, Ani Frojd, koja je živela u kući do smrti 1982. godine
