Brat A je tokom pedesetih i šezdesetih svirao sa nekim od najpoznatijih imena džeza, uključujući i San Ra Arkestra, Džona Koltrejna i Telonijusa Monka. Zašto nam je Telonijusa Monk bitan objasnićemo kada budemo pisali tekstove o Heri Smitu, tako da se za sada zadržimo na ovom albumu i kontekstu koji je bitan za njegov nastanak u ovom obliku. Brat A, rođen kao Robert Northern 1934. Godine i bio je jedan od najzanimljivijih i najduhovnijih muzičara iz post-bop i spiritual džez miljea američke scene. Spiritualni džez se javlja krajem 1960-ih i početkom 1970-ih kao reakcija na društvene turbulencije, rasnu borbu, gubitak vere u institucije sa jedne strane, a sa druge je bio posledica dubljeg ličnog duhovnog traganja mnogih afroameričkih umetnika. Inspiraciju nalazi u religijskim tradicijama Afrike, islamu, hrišćanstvu, kao i misticizmu, jogi i filozofijama Istoka poput hinduizma i budizma. Muzički, spiritualmi džez karakterišu dugačke improvizacije, meditativni ritmovi, upotreba egzotičnih instrumenata i transcendentalna atmosfera. O pionirima ovog pravca, Džonu Koltrejnu, Faro Sandersu, Alis Koltrejn i San Ra, pisaćemo kada budemo recenzirali njihove albume, ali i u posebnim tekstovima. Ono što je za sad dovoljno reći je da su svi oni na neki način pokušavali da kroz muziku izraze unutrašnje buđenje, kontakt sa božanskim i univerzalno jedinstvo.
Dok su mnogi od albuma iz tog vremena bili mnogo agresivniji u svojoj pobuni i mnogo više orijentisani ka improvizaciji, ovo je mnogo upeglaniji i mirniji album. Motiv crnačkih robova je negde uvek prisutan u vazduhu, ali ovo je pre album koji poziva na harmoniju nego na bes osvete. Muzički, afrički udarački instrumenti su prisutni, ali tu su i azijski instrumenti poput gonga, indijskog sitara, japanske šakuhači flaute i kotoa, tradicionalnog japanskog instrumenta sa 13 žica koji se svira pomoću drvenih palica ili prstiju. Koto u duetu sa korom, tradicionalnim afričkim žičanim instrumentom koji se svira slično harfi, obojio je album pesmom Celestial Strings gde je efektom koji je stvorilo sviranje žica prstima, dobijen veoma realan utisak sakralne atmosphere koja kao da se može iskusiti i drugim ćulima, a ne samo slušanjem. Transcendental March (Creation Song) sa druge strrane deluje kao dijalog sa Džil Skot-Heronovom The Revolution Will Not Be Televised gde se umesto sarkazma problem u društvu sagledava iz jedne druge, duhovne, perspektive koja danas deluje naivno i utopijski sa svojom porukom ljubavi i pozivom na jedinstvo budući da ceo album u stvari spaja Istok i Zapad. Ako je za neke pan-afrikanizam bio samo politika zasnovana na identitetu, ideja ovog albuma se više vezuje za duhovnu matricu oslobođenja. Brat A je bio od onih umetnika koji je živeo ono što svira i za njega je muzika bila i način života, razmišljanja i otvaranja ka višim nivoima svesti. Muzika ovde ne govori samo kroz melodiju i ritam, već je to spoj namere, tišine, disanja, ponavljanja i prostora.
U tom smislu ovo je zvučna ceremonija u kojoj se briše razlika između ovde i tamo, između istočnjačke filozofije i avangardne slobode umetničkih krugova zapada. Duhovnost koju ovaj album nosi nije reč, ona je način na koji neko živi i stvara, a Brat A je pokazao da je zvuk univerzalni jezik duše, sredstvo lečenja i duhovnog razvoja. Ovaj album se ne sluša, on se osluškuje da bi se čuo kao poziv na prisustvo, tišinu, i unutrašnji doživljaj. Jedno od onih dela koje ne pripada samo istoriji džeza i muzike, već i istoriji unutrašnje potrage u savremenoj umetnosti.
