Tokom poslednjih sto godina, ideja o postojanju „nevidljivih linija moći“ koje povezuju sveta mesta širom planete prešla je put od arheološke hipoteze do duhovnog tumačenja. Linije moći (ley lines), predstavljaju jednu od najintrigantnijih teorija koje se nalaze na preseku geometrije pejzaža, drevne arhitekture i metafizičkih uverenja. Iako neprihvaćena u društvu, ova teorija i dalje inspiriše kako istraživače tako i umetnike, duhovnjake i alternativne istoričare.
Pojam ley lines prvi je popularizovao britanski amaterski arheolog i pisac Alfred Votkins 1921. godine u knjizi The Old Straight Track. Votkins je primetio da mnogi drevni lokaliteti u Engleskoj, crkve, kameni krugovi, humke, i stari putevi, leže poređani u pravu liniju, kao da su povezani nevidljivim tragom. Nazvao je te linije „linijama moći“ (ley lines, ali u početku samo leys) po staroengleskom nazivu koji se koristio za staze na livadi.
Votkinsonova teorija nije bila zasnovana na duhovnosti. Smatrao je da su te linije jednostavno najkraći putevi između važnih lokacija, korišćeni za orijentaciju i trgovinu. Međutim, u decenijama nakon njegove smrti, ideja je preuzeta i reinterpretirana od strane mistika, okultista i nju ejdž pokreta.
Tako su od sredine 20. veka iinije moći počele da budu tumačene kao energetske arterije planete Zemlje, slične konceptu meridijana u kineskoj tradicionalnoj medicini. Prema toj teoriji, određene tačke na Zemlji (tzv. tačke moći) emituju prirodnu energiju koja se širi u linijama koje povezuju svete lokalitete, od piramida u Egiptu, preko Stounhendža, do hramova Maja i tibetanskih svetilišta.
Neki istraživači, poput Džona Mičela i Pola Devera, tvrdili su da ove linije prate zemljinu magnetnu mrežu ili čak rezonantna energetska polja. Počele su da se prave i mape sa ciljem da prikažu globalnu mrežu linija moći koja, po tim verovanjima, obuhvata celu planetu, povezujući mesta poput Velikih piramida, Ajers Roka u Australiji, ostrva Paskva i Sedone u Arizoni.
Teorija linija moći oslanja se na geometrijsko poravnanje i pretpostavku da mnoge drevne strukture leže na pravolinijskim trasama koje se protežu kilometrima, pa čak i kontinentima, energetska opažanja po kojima mnogi ljudi koji praktikuju radiesteziju (detekciju energija pomoću viska ili rašlji) tvrde da mogu da osete linije moći na terenu i na kulturalna ponavljanja koja pretpostavljaju da različite civilizacije, koje nisu bile u međusobnom kontaktu, grade objekte sličnih funkcija na sličnim geografskim koordinatama.
Prema nekim mapama linija moći, drevni Stounhendž i mitski Glastonberi Tor su povezani energetskom linijom koja se proteže kroz niz drugih svetih lokacija, uključujući crkve i preistorijske humke. Ova linija često se navodi kao deo tzv. Linije Svetog Mihajla. Takođe, zagovornici ove teorije tvrde da su Nazka linije u Peruu, piramide u Gizi i druge drevne građevine poravnate na međukontinentalnom nivou, što se koristi kao argument za postojanje neke napredne, univerzalne mreže znanja ili energije. Sedona je, recimo, danas poznata kao centar duhovnog turizma, delom i zbog verovanja da se nalazi na ukrštanju više linija moći. Posetioci tamo često tvrde da osećaju snažne energetske vrtloge i duhovna buđenja na određenim tačkama. Sve ovo nauka naravno odbacuje i teoriju linija moći smatra za pseudonauku. Ali bez obzira na odsustvo naučnog priznanja, ideja o linijama moći i dalje živi. Prevazišla je status čudne teorije i danas je ona kulturni fenomen koji okuplja različite aspekte ljudskog traganja za značenjem. Od potrebe za redom u haosu, preko verovanja u dublje sile prirode do težnje ka povezivanju sa prošlim civilizacijama. U tom smislu, linije moći nisu samo nevidljive linije u prostoru, već simboli veza koje gradimo između nauke, mita i duhovnosti.
